Ի՞նչ է անմիզապահությունը
Անմիզապահությունը մեզի ակամա արտահոսքն է, երբ անհատը կորցնում է միզարձակման վերահսկումը: Այն կարող է լինել ժամանակավոր կամ քրոնիկ խնդիր, որը կարող է ազդել կյանքի որակի վրա:
Անմիզապահության հիմնական տեսակներն են.
Սթրեսային անմիզապահություն՝ առաջանում է մեզի ակամա արտահոսք, երբ ճնշում է գործադրվում միզապարկի վրա, օրինակ՝ հազալիս, փռշտալիս, ծիծաղելիս կամ ֆիզիկական ակտիվության ժամանակ:
Ուրգենտային կամ հրամայողական անմիզապահություն՝ առաջանում է միզարձակության ուժեղ, հանկարծակի առաջացած պահանջ, որը հանգեցնում է մեզի ակամա արտահոսքի: Դա կարող է պայմանավորված լինել միզապարկի գերակտիվությամբ:
Խառը անմիզապահություն՝ սթրեսային և ուրգենտային անմիզապահությունների համադրությունն է, երբ առկա են երկու տիպի անմիզապահությունների ախտանիշներ:
Պատճառները՝
- Կոնքի հատակի մկանների թուլություն
- Հղիություն և ծննդաբերություն
- Դաշտանադադար
- Ճարպակալում
- Քրոնիկ հազ կամ շնչառական խնդիրներՆյարդաբանական խանգարումներ (օրինակ՝ ցրված սկլերոզ, պարկինսոնի հիվանդություն)
- Որոշ դեղամիջոցներ
Նշանները՝
- Մեզի ակամա արտահոսք
- Միզարձակման հանկարծակի առաջացած ուժեղ պահանջ
- Հաճախակի միզարձակություն
- Գիշերային հաճախամիզություն (նոկտուրիա)
Ախտորոշումը՝
- Բժշկական պատմության ուսումնասիրություն
- Ֆիզիկալ քննություն
- Մեզի քննություն
- Միզարձակման օրագրի վարում (միզարձակման հաճախականության, ծավալի և այլ ցուցանիշների հետևում)
- Ուրոդինամիկական հետազոտություն (միզապարկի ճնշման և ֆունկցիայի չափում)
Բուժման տարբերակներ՝
Կենսակերպի փոփոխություններ
- Քաշի նվազեցում
- Ադեկվատ ծավալով հեղուկի ընդունում
- Միզարձակություն ըստ հատուկ սահմանված ժամային գրաֆիկի
Կոնքի հատակի մկանների վարժություններ
- Կեգելի վարժություններ կոնքի մկանների ամրացման համար:
Դեղամիջոցներ
- Հակախոլիներգիկ կամ այլ դեղեր ախտանիշների կառավարման համար:
Ֆիզիոթերապիա
- Հատուկ թերապիա՝ կոնքի մկանների ամրացման համար:
Վիրահատություն
- Հնարավոր վիրահատությունները ներառում են սլինգային (ժապավենային) վիրահատություններ, ծավալային նյութերի ներարկումներ և այլ վիրահատություններ առավել ծանր դեպքերում:
Երբ դիմել բժշկին
Եթե դուք ունեք անմիզապահություն, կարևոր է խորհրդակցել բժշկի հետ: Վաղ ախտորոշումը և բուժումը կարող են էապես բարելավել կյանքի որակը: